
Сағыныш
Бала күнімде әкемнің бурлы айғыры болатын. Бір-екі қант тістетпесең үйді айналып шықпайтын. Айдасаңда кетпейді. Алды аяңдап, арты желетін осы бурлы ат кейін жорғаға бергісіз жүріс ашты. Естілігі бір бөлек. Қанша тұман, боранды күндері үйді адаспай тауып келуші еді. Тізгінді бос қойып еркіне жіберсең болғаны,...








