ЕЛУГЕ ҚАШАН КЕЛЕМ...
ХХ ғасырдың 80 жылдарының соңы болса керек. «Кызылординский вести» газетінің бөлім меңгерушісі Тимур Касымов редакцияның екінші қабатына көтеріліп келе жатып, коридордың бір бұрышында жалғыз өзі сенделіп, темекі тартып жүрген қазақ газетіндегі әріптесінің бірін байқайды.
Ананың айналады шаруасы жоқ, анда-санда басын шайқап қойып, бір нәрсеге кіжінетін секілді. Таяу келіп аңғарса, «қашан елуге келер екенмін..,» деп күңкілдеп жүр екен. Мына тірлікке қайран қалған Тимур жағдай сұрайды ғой:
– Не, елуге келсең той жасайтын ба едің?
– Жоқ, ә, қайдағы ой, басқа нәрсе.., бара берші сендер орыс тілділер бәрібір түсіне қоймайсыңдар, – дейді әлгі жігіт.
– Бізде жасың елуге келмей бөлім меңгерушісі бола алмайсың, ал оған дейін әлі бақандай екі жыл бар, сонда, соған дейін әдеби қызметкердің болар болмас жалақысымен ілдәлап жүре бермекпін бе?! Қап, кеш туғызған құдай-ай!
Нұрмахан Елтай.
